Premier zakochany w Hitlerze: dzień, w którym Mackenzie King poznał Führera

Kanady romans z nazizmem trwa nieprzerwanie od czasów Hitlera po dzień dzisiejszy. Dlaczego więc kogoś jeszcze dziwi niedawna feta w kanadyjskim parlamencie na cześć ukraińskiego kolaboranta III Rzeszy?

 

Premier Kanady Mackenzie King i przywódca III Rzeszy Adolf Hitler, obaj na zdjęciu przed drugą wojną światową.

 

 

PRECEDENSOWA WPADKA BANDEROWCÓW

 

Spalenie żywcem około 50 kobiet i mężczyzn, dokonane 2 maja 2014 roku w odesskim Domu Związków Zawodowych przekonuje, że dla potwierdzenia banderowskich korzeni współczesnej Ukrainy nie trzeba szukać odniesień do rzezi Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej sprzed 80 lat. Prokuratorski donos Związku Ukraińców w Polsce na działacza kresowego tylko dopełnia całości obrazu. Podobnie zresztą jak osobliwa banderofilia tzw. wymiaru sprawiedliwości w naszym kraju. 

ŻYDOWSKI BANDEROWIEC Z UPA, CZYLI MANDIK HASMAN I CADYK OŁEH TIAHNYBOK

Poznajcie, przyjaciele, to Mandik Hasman z Wołynia, jedyny jak dotąd weteran UPA będący Żydem. Co prawda, będąc w UPA, ukrywał fakt, że jest Żydem, podając się za Ukraińca Wołodymyra Dmitrenkę. W przeciwnym razie towarzysze broni mogliby przypomnieć sobie swoją policyjną przeszłość i byłoby wtedy po dzielnym heroju Mandiku. Mandik Hasman podał jednak swoje prawdziwe nazwisko dopiero po tym, gdy został schwytany przez NKWD i zakończył karierę członka UPA Bandery. Okazało się, że dopiero po swojej wpadce, w końcu odetchnął z ulgą, bo swoich ,,ochroniarzy'' z NKWD obawiał się mniej, niż swoich niedawnych jeszcze znajomych z kryjówki UPA. 

 

Premier Kanady William Mackenzie King podczas oficjalnej wizyty u swojego przyjaciela, kanclerza Adolfa Hitlera.

Premier Kanady William Lyon Mackenzie King, osobisty przyjaciel Adolfa Hitlera, pod koniec II wojny światowej, uczynił z Kanady schronienie dla wielu zbrodniarzy wojennych, w tym dla Dmytro Doncowa, twórcy integralnego ukraińskiego nacjonalizmu. Doncow, który nie był sądzony w Norymberdze, był jednym z głównych organizatorów ostatecznego rozwiązania kwestii polskiej, cygańskiej i żydowskiej, pełniąc jednocześnie funkcję administratora Instytutu Reinharda Heydricha. Jego „wykonawcze” ramię, Stepan Bandera, również przyjechał z legalną wizytą do Kanady. Następnie w Winnipeg triumfalnie przyjęto kolaboracyjnego wobec III Rzeszy, nazistowskiego premiera - Jarosława Stećkę.

 

105 rocznica wyzwolenia Lwowa przez Orlęta Lwowskie

„Naród, który traci pamięć przestaje być Narodem- staje się jedynie zbiorem ludzi czasowo zajmujących dane terytorium” - Józef Piłsudski

 

Laleczki Chucky reaktywacja Generalnego Gubernatorstwa

5 marca 1940 roku Hans Frank odnosząc się do problemu polskiego ruchu oporu powiedział: ,, W rozwiązaniu tych problemów przyjdzie wam z pomocą 600 tysięcy Ukraińców, wrogów Polski od kolebki. Będziemy świadomie przyciągać tych Ukraińców i angażować ich do policji oraz służb publicznych. Mamy pod ręką sokoły, które nie będą oszczędzać Polaków.''  (*)

 

 

 

3 sierpnia 1990roku Senat tzw. III RP dokonał aktu HANIEBNEGO POTĘPIENIA Operacji ,,Wisła''. Autorami tej uchwały, którymi byli wyłącznie członkowie Komisji mniejszości narodowych, w tym zaś przypadku tylko narodowości Ukraińskiej, z dwoma najbardziej znanymi antypolskimi kreaturami, takimi jak Myrosław Czech i Myron Sycz, syn ukraińskiego zbrodniarza wojennego Ołeksandra Sycza, członka specjalnego pododdziału zabójców sotni UPA - Mesnyky, który brał osobisty udział w masowym ludobójstwie polskich mieszkańców wsi Wiązownica na Podkarpaciu, gdzie 17 kwietnia 1945 banderowcy zamordowali ponad stu polskich mieszkańców tej miejscowości, w tym bardzo wielu małych dzieci, tylko za to, że byli Polakami!!!

We wsi Byszki gmina Kozowski, koło Tarnopola odsłonięto popiersia Stepana Bandery i Romana Szuchewycza.

Kolejny jakże ,,piękny i wzruszający’’ gest wdzięczności, przyjaźni i dobrej woli ze strony banderowskich władz obwodu tarnopolskiego, wobec ich partniorów z Elbląga i takich samych durnych elblążan.

 

16 października, czyli miesiąc temu, we wsi Byszki koło Tarnopola, gdzie w 1943 roku znalazła się kwatera główna OUN-UPA, skąd osobiście dowodził banderowskimi ludobójcami sam Taras Czuprynka, odsłonięto popiersia Stepana Bandery i Romana Szuchewycza.

 

Bircza i jej bohaterowie

 Czterokrotna bohaterska obrona Birczy przed bandami UPA w latach 1945 - 1947

22.X.1945 r.

29.XI.1945 r.

6/7 .I.1946 r.

4.III.1947 r.

 

Moździerz wkopany na stanowisku ogniowym na rynku w Birczy. To ich ogień zadecydował, że Bircza się obroniła przed trzecim atakiem band UPA

Bircza - oczami tych, którzy noszą ją w sobie od najmłodszych lat.

 

Zapraszam do obejrzenia dwóch odcinków filmu dokumentalnego zatytułowanego Bircza. O Birczy, jej wspaniałej, bohaterskiej historii, dziedzictwie kulturowym i czasie obecnym opowiadają trzy wybitne osobowości tego pięknego podkarpackiego miasteczka, a zarazem jego mieszkańcy, znani i niezwykle zasłużeni twórcy i animatorzy birczańskiej kultury, znakomita pisarka i poetka Pani Agata Lalik, regionalista i plastyk Pan Mariusz Drel, oraz wspaniały pisarz, fenomenalnych powieści, opartych o motywy kultury Podkarpacia oraz historii walk z bandami UPA, Pan Wiesław Hop. 

Nie ma przypadków, są tylko znaki

W ostatnią niedzielę 12 listopada, będąc na elbląskim cmentarzu Dębica, siedząc przez dwie godziny przy grobie mojej Ukochanej małżonki, która tego właśnie dnia obchodziłaby swoje kolejne urodziny, zaobserwowałem kilkanaście minut po godzinie 14ej zjawisko... PODWÓJNEJ TĘCZY. Latem nie byłoby w tym nic dziwnego, bo zdarza się to wtedy dosyć często, ale prawie w połowie listopada i to w dzień, który nie był wcale ciepły, bo w ostatnią niedzielę było, przynajmniej w Elblągu wprawdzie w miarę dosyć słonecznie, ale powietrze atmosferyczne było raczej nie tyle nawet chłodne, co bardzo zimne, więc doszukiwanie się w tym zjawisku zetknięcia się prądów powietrznych zimnych z gorącymi, nie wchodziło w rachubę. Po trwającej kilka minut rzęsistej mżawce, która następnie przerodziła się w około 15 minutowy, niewielki deszczyk, na niebie pojawiło się zjawisko tęczy, która swoimi rozmiarami, obserwowana z tego miejsca, w którym się znajdowałem, była wręcz ogromna, by po kilku kolejnych chwilach ujrzeć jej następny człon, tyle że już trochę mniejszych rozmiarów, niemniej nastąpiło prawie pół godzinne zjawisko podwójnej tęczy, oświetlanej od zachodu przez wyłaniające się zza chmur słońce, i powoli zanikającego już krótkotrwałego opadu deszczu.